niet de juiste De Liemers

15 februari 2019

niet de juiste De Liemers 15 februari 2019


Schrijven, wat is dat nou precies?

Als je de letterlijke definitie opzoekt krijg je iets in de trant van: 'een tekst in tekens vastleggen,' of 'letters neerzetten, een tekst maken.' Maar voor mij is schrijven veel meer dan dat. Je zet woorden op papier die een betekenis hebben, een doel. Het leuke is dat die betekenis álle kanten op kan: het kan grappig zijn, een boodschap bevatten, of simpelweg informatie overdragen. Het is allemaal een verschillende manier van schrijven, een verschillend verhaal. Schrijven is dan ook belangrijk voor mij, dat is de reden dat ik voor De Liemers Helemaal Goed ben gaan werken. Zo heb ik een manier gevonden waarmee ik kan schrijven over de Liemers. Bovendien leer je véél meer dan alleen een goed artikel maken. Contact leggen, leren hoe je tot iemand door kan dringen, aan een geïnterviewde laten zien dat je hem begrijpt: dát hoort er ook allemaal bij. Nu ben ik er nog maar pas. Ik heb nog veel te leren op die gebieden, maar dat zal vanzelf wel komen. Ik ben tenslotte in een vertrouwde omgeving: De Liemers, het gebied waar ik ben opgegroeid en nooit weggeweest.

Schrijven over de Liemers, wat is dat nou precies?

Nieuws uit de omgeving komt veel meer binnen dan verhalen over gebeurtenissen ver weg. Het maakt ook uit, als jíj degene bent die schrijft. Schrijven over de Liemers? Dat is schrijven over je eigen omgeving, de dingen die jou aangaan. Dat is schrijven over jouw thuis. Dat is jouw thuis met anderen delen. En dát maakt deze krant zo mooi.

Kyra Sannes

Candea College wint Lagerhuis Leerlingen gaan door naar de nationale achtste finales

Op 15 maart worden alle vlinderdasjes en hakken, evenals alle kunstjes en feitjes, weer uit de kast gehaald.

DUIVEN - Tien leerlingen van het Candea College uit Duiven hebben de Gelderse voorrondes van debatcompetitie 'Op weg naar het Lagerhuis' gewonnen. Zij mogen nu verder 'doorspelen' in de nationale rondes in de hoop om de uiteindelijke televisiefinale te winnen.

Nette pakken, comfortabele joggingsbroeken of iets daartussenin; 260 deelnemers haalden op 31 januari en 1 februari hun strijdkostuum uit de kast om verbaal op de vuist te gaan tijdens de spannende provinciale debatwedstrijden, die jaarlijks worden georganiseerd door de stichting HopeXXL samen met het V-fonds. De verschillende teams van leerlingen kwamen uit alle hoeken van Gelderland naar het Provinciehuis in Arnhem om die gouden beker mee naar huis te nemen. Ondanks dat het Candea de afgelopen twee jaar ook vurig mee debatteerde, kwamen de leerlingen uit 5-6 vwo en 5 havo toen niet verder dan de halve finale. Dit jaar, echter, zijn ze erin geslaagd alle scholen te verslaan in deze competitie die net zoveel draait om inhoudelijke kennis als om geslepen debattechnieken. "Het is superleuk en leerzaam," stelt Aïcha Fgaier, één van de leden van het Candeateam. Lachend: "De gratis lunch maakt het helemaal fantastisch." Voor nu genieten de leerlingen nog even na van hun overwinning, maar op 15 maart worden alle vlinderdasjes en hakken, evenals alle kunstjes en feitjes, weer uit de kast gehaald om ook te proberen de nationale achtste finales te winnen tegen scholen uit de andere Nederlandse provincies.

Montferland houdt sponsbijeenkomst voor nieuw communicatiebeleid

DIDAM - De gemeente Montferland is bezig met het opstellen van een nieuw communicatiebeleid. Om ervoor te zorgen dat dit beleid aansluit op de wensen en behoeften van de inwoners is een zogenaamde 'sponsbijeenkomst' georganiseerd.

"De wijze waarop wij communiceren moet veel beter aansluiten bij de wensen van de samenleving. Wij zijn niet slechter gaan communiceren, de samenleving is veranderd. Bewoners hebben zelf goede ideeën. Daar moet je meer ruimte aan geven," vertelde Oscar van Leeuwen vorig jaar al vlak na zijn aanstelling als wethouder. Op donderdag 21 februari staan de deuren van het gemeentehuis aan de Bergvredestraat 10 van 12.00 uur tot 20.00 uur open voor iedereen die zijn/haar mening wil delen over de huidige communicatie van de gemeente Montferland. Op basis van een vragenlijst gaan ambtenaren met inwoners en overige genodigden in gesprek om alle feedback te verzamelen. De vragenlijst die als leidraad dient voor het gesprek over communicatie zal binnenkort ook op de website www.montferland.info en sociale media kanalen te vinden zijn. Inwoners die niet in de gelegenheid zijn om donderdag 21 februari aan te sluiten voor een persoonlijk gesprek kunnen op die manier toch hun stem laten horen.

Weten hoe een molen werkt? Elke zaterdag is het open dag in de St. Martinusmolen in Didam. De molenaars Geert Ruyling, Henk Stevens, Rinus van Dijk en Frans Reesing geven van 10.00 tot 16.00 uur uitleg. Foto: Jairo in der Beeck

Door onze redactie

Door onze redactie

Isa van de Zand vindt

rugby ook een meisjessport

Jacqueline Parmentier heeft haar hart aan ballet verpand

Chef-kok Hans den Engelsen

legt de lat altijd hoog

Donderdag 21 februari - 20:00 uur

THE POST

The Post is een Amerikaanse dramafilm uit 2017 van Steven Spielberg. Kreeg 2 Oscar-nominaties. Over het aan het licht brengen van de Pentagon Papers in 1971. Hoofdrollen voor Meryl Streep en Tom Hanks.


(vanaf 12 jaar, 116 minuten -
Engels gesproken)

Donderdag 28 februari - 20:00 uur

DORST


Nederlandse film uit 2018 met o.a. Simone Kleinsma naar een boek van Esther Gerritsen. Een losbandige dochter besluit zich te werpen op de verzorging van haar terminaal zieke moeder.


(vanaf 12 jaar – 92 minuten – Nederlands gesproken)

Donderdag 7 maart        Geen filmhuis

Muziekfilmweek: 12 -15 maart

Dinsdag 12 maart         20:00 uur

MAMMA MIA, HERE WE ARE AGAIN


Het in 2018 uitgebrachte vervolg op de eerste ABBA-film uit 2008.


(alle leeftijden – 113 minuten -
Engels gesproken)


Woensdag 13 maart -14:30 uur

PETER EN DE WOLF


In 1938 gecomponeerd muzikaal sprookje van Sergej Prokofjev.
Vandaag bij ons in de videoversie die in 1996 een Emmy-Award kreeg.
Kinderfilm, dus gratis toegang!


(alle leeftijden – 47 minuten – Nederlands gesproken)

Carnaval in Duiven

Duiven had vroeger wat met carnaval. Ik praat dan over de vorige eeuw. Over De Koerkes hoor ik nog verhalen en soms tref ik zelfs iemand die Prins Carnaval van Duiven was. In mijn tijd in Duiven had je Vier en Half en de Duufkes. Twee relatief kleine verenigingen die met veel inzet er iets van probeerden te maken. Dat is niet gelukt. Sterker nog, ze zijn ter ziele.


Ik ben geboren in Brabant en de eerste 18 jaar opgegroeid in een carnavaleske omgeving! Alaaf! En ook al drink ik geen alcohol, een wezenlijk onderdeel van carnaval, ik mis dit feest wel in Duiven.


De Ogtent ondersteunt graag initiatieven van burgers die iets willen opzetten.

Een nieuwe carnavalsvereniging???
De Tortels?

Bel me maar als je een paar mensen hebt kunnen mobiliseren.

CHRIS VAN DE VEN

Concert Alexej Pevzner

Alexej Pevzner en Arthut Ornée spelen duetten voor twee violen van Béla Bártok.
De duetten worden afgewisseld met fragmenten uit de Hongaarse literatuur uit de boeken van L.Darvasi, D.Kosztolányi en S.Márai, voorgelezen door Walter Jansen. Het geheel loopt vloeiend door. De muziek fungeert als rode draad.
Béla Bartók componeerde zijn 44 Duos (1931) op verzoek van Erich Doflein, een Duitse violist en leraar. Eerder had hij Bartók om toestemming gevraagd om een deel van de stukken uit de pianoalbum For Children voor viool-duo te arrangeren, als lesmateriaal voor zijn leerlingen. Bartók besloot in plaats daarvan enkele nieuwe duo's te schrijven. Uiteindelijk werden het 44 prachtige korte stukken. Zoals vaker, wou Bartók met zijn Duo's twee doelen bereiken: ten eerste wou hij de jonge muzikanten van gestructureerde technische studies voorzien en ten tweede, kennis te laten maken met volksmuziek. De Duo's bestaan daarom volledig uit folk-geïnspireerde muziek uit Oekraïne, Servië, Hongarije, Roemenië, evenals muziek uit de Arabische wereld.

Lezing door Peter Karreman over Gehandicaptensport

In 7 jaar tijd heeft Peter Karreman het zitvolleybal in Rwanda opgezet en wist hij zich met de nationale selecties te kwalificeren voor de Paralympische Spelen. In 2012 met de heren van Rwanda en vervolgens in 2016 met de dames van Rwanda.
Door zijn dagelijkse werk als Projectmanager ICT, weet hij als geen ander de link te leggen tussen topsport en management. Een gezond en interessant spanningsveld, waarin van elkaar geleerd kan worden.
Begin 2017 heeft hij zijn ervaringen van de afgelopen jaren aan het papier toevertrouwd en verscheen zijn boek `Onbeperkt, de wereld aan mijn voeten´.
Zijn presentatie begeeft zich op de dunne scheidslijn en het spanningsveld van topsport en management. Peter's presentatie verhaalt over meer dan sport. Het is het verhaal van (over-)winnen in de ruimste zin van het woord. Doorzettingsvermogen, vasthoudendheid en oplossingsgericht denken en handelen. Maar vooral wat deelname teweeg brengt bij de spelers zelf.

Zie ook de link https://www.youtube.com/watch?v=0d6BA4vbNz4

Filmhuis Bij Bert

3 / 12

Zes maanden leven en les krijgen op zee Tobias Zijlstra (15) kiest het ruime sop met de Thalassa voor een half jaar School At Sea

Tobias: "Ik moet het straks allemaal zelf doen'.

DUIVEN - "Sea you later!", dat hoopt Tobias Zijlstra (15) uit Duiven straks te kunnen roepen wanneer hij een halfjaar lang op het schip de Thalassa gaat deelnemen aan 'School at Sea' en daarmee de wereld gaat bevaren.

34 leerlingen, 7 docenten, een stuurman, een kapitein en één groot avontuur. De 15-jarige Tobias Zijlstra neemt straks deel aan het 'School at Sea'- programma, waarbij jongeren zes maanden wonen, slapen en les krijgen op een schip. Vanaf de Amsterdamse haven kiest de Thalassa het ruime sop en Tobias wil niets liever dan de golven bevaren om de wereld, zeemijl voor zeemijl, te ontdekken.

Werd Tobias op een dag wakker in zijn bed, hopend dat hij wakker was geworden op de Atlantische oceaan? Wie weet, maar volgens Tobias droomt hij hier vaak over: "Als jongen die heel erg veel van zee houdt, heb ik mij altijd enorm op mijn gemak gevoeld op een boot," spreekt hij dromerig. Maar het leven op de Thalassa is niet voor iedereen weggelegd; deze intensieve reis zal Tobias tot het uiterste drijven om zijn eigen grenzen te verleggen. Het lesgeven verschilt, naast het constante dobberen, ook op andere vlakken met 3 HAVO van de Montessorischool waar Tobias nu op zit. "Je moet het straks allemaal zelf doen; de docenten bieden begeleiding als je er om vraagt en je moet ook alles zelf inplannen. Dat is iets waar ik moeite mee heb, maar ook enorm in kan groeien."

Van huis uit werd Tobias al ingeschat als iemand die stevig genoeg op eigen zeebenen zou staan. Nadat Tobias grappend thuis kwam met een poster van 'School at Sea' die hij op school had gezien, werd dit door zijn ouders ingeschat als een daadwerkelijke mogelijkheid, wetend dat ze hun avontuurlijke zoon een halfjaar niet zouden zien. De mogelijkheden om te communiceren zijn gering; eens in de twee weken mogen de leerlingen via satelliet een mailtje doen in de hoop dat deze aan zal komen. De smartphone? Ingenomen! En in tegenstelling tot het gros van de Nederlanders tegenwoordig, zegt Tobias hier prima aan te kunnen wennen.

Boven alles is deze reis er een van mogelijkheden. Bij biologie pluk je letterlijk de vissen van het dek, bij natuurkunde leer je alles over aquadynamica en daar bovenop leer je ook nog eens zeilen! Na Tobias' reis hoopt hij terug te komen met kostbare nieuwe vaardigheden. "Ik wil graag bewuster worden van de wereld om mij heen en ik wil leren hoe wij het best kunnen samenwerken met andere culturen." Andere culturen zullen ze genoeg tegenkomen op de route langs Spanje, Afrika en de Caribische eilanden.

Op het schip zal Tobias onderdeel uit maken van het onderzoeksteam van leerlingen dat samenwerkt met universiteit Wageningen. Het onderzoeksteam heeft als doel om het plastic in onze oceaan te bestuderen en om met doeltreffende nieuwe aanpakken van bestrijding te komen. Om mee te kunnen doen, zoekt Tobias sponsoren. Tobias steunen? Kijk op zijn website: TobiasOceanQuest.nl. Doneren kan via https://www.doneeractie.nl/met-tobias-de-oceaan-over/-31543.

Bloemenbuurt in Didam gaat op de schop Klantcoach Ronald van Kleef: 'Duurzaamheid is een speerpunt van Plavei'

Laura Koenders en Ronald van Kleef geven uitleg over de grootscheepse renovatie. Foto: Maaike Hageman

DIDAM – De Bloemenbuurt gaat op de schop. Eind vorig jaar is het plan voor een grootscheepse renovatie van de buurt in Didam vastgesteld. Het plan hebben Plavei, gemeentebestuur en wijkbewoners samen gemaakt.

Plavei is een woningcorporatie met sociale huurwoningen in onder meer de gemeente Montferland. In de Bloemenbuurt staan 222 woningen van Plavei. Het besef dat er iets aan de buurt gedaan moest worden ontstond bij zowel Plavei als bij de gemeente. De huurwoningen zijn gebouwd in de jaren zestig en zeventig. Ze zijn verouderd en verbruiken veel energie. Ook de inrichting van de wijk, die op sommige plekken weinig groen kent, verdient aandacht.

Plavei en gemeente wilden de buurt vanaf het eerste begin samen met de wijkbewoners aanpakken. En dus kwam er een ideeëndag op 9 december 2017, waarvoor alle wijkbewoners uitgenodigd waren. Alle bewoners konden op die dag hun ideeën, dromen en wensen over de Bloemenbuurt delen. De reacties die daar op kwamen zijn vervolgens zorgvuldig gewogen en er is gekeken hoe deze reacties het plan dat er was, nog beter konden maken. Met succes: in december 2018 is het stedenbouwkundig plan definitief vastgesteld.

Bij het hele proces van planontwikkeling zijn de bewoners dus betrokken geweest. Een belangrijk punt waar aandacht aan besteed moest worden, was dat de buurt inclusief de openbare ruimte klaargemaakt moeten worden voor de toekomst. "Sommige mensen vinden het traject erg lang duren, maar aan de andere kant waarderen ze het ook dat ze vanaf het begin mee mogen praten", vertelt Ronald van Kleef. Hij is als klantcoach betrokken bij het ondersteunen en begeleiden van de bewoners die in de wijk een huurwoning hebben. Want voor een deel van de wijkbewoners verandert hun woonsituatie ingrijpend.

Voor een aantal bewoners was het daarom wel even schrikken op het moment dat het voorlopige plan gepresenteerd werd. Er worden namelijk niet alleen woningen gerenoveerd, ook worden er woningen gesloopt. In totaal worden er 73 woningen gesloopt en ook weer 73 woningen teruggebouwd. Bij een blik naar de toekomst hoort automatisch een blik naar het energieverbruik van de huidige huurhuizen. De nieuwbouwwoningen die er komen, worden volgens het plan nul-op-de-meter. Voor de woningen die gerenoveerd worden, wordt er gekeken naar de kansen voor energiezuinige oplossingen. Ronald: "Met het oog op de toekomst is duurzaamheid een speerpunt van Plavei. Daarin willen we voorop lopen."

Laura Koenders, communicatiemedewerker van Plavei, heeft gezorgd voor een Bloemenbuurtkrant, een informatieve website en een Facebookpagina. Ook is er sinds 8 januari 2019 een infowoning geopend. Bewoners van de Bloemenbuurt die meer informatie willen hebben of vragen hebben over wat er gaat gebeuren met hun wijk kunnen op deze plek terecht. Dit is om de drempel zo laag mogelijk te houden. Zo kan er samen naar een mooie buurt toegewerkt worden. Het definitieve plan is te vinden op bloemenbuurtdidam.nl.

Foto: jan van den heuij

Maaike Hageman

Archief HOPE XXL: kinderconferenties

Een kinderconferentie in Rotterdam.

Wie herkent het uitzicht? Ja, het is Rotterdam en de foto is in 2012 genomen vanuit de Euromast. HOPE XXL had die imposante mast afgehuurd voor haar eerste kinderconferentie. Een echte Topconferentie.

Samen met Unicef werd er een inhoudelijk programma opgesteld. De kinderen dachten mee met het opstellen van de artikelen voor Liemers List. Wat vonden zij belangrijk? Op het einde van de dag ondertekenden zij 'De Verklaring van de Dingen die we moeten doen'. In het Engels klonk het beter: 'The declaration of the things we have to do'. Naast de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens nu ook een vervolg hierop, niet alleen rechten, maar ook verplichtingen. Bij vrijheid en economische voorspoed hoort immers ook verantwoordelijkheid nemen. In totaal zijn er vier kinderconferenties geweest: in Madurodam, in het Humanity-huis en in het Museon. Samen met de overkoepelende organisatie van openbare basisscholen (VOSS ABB) werden scholen benaderd en telkens 100 kinderen uitgenodigd. De inhoudelijke bijdrage aan de Liemers List was misschien niet heel groot, maar wel in het agenderen van onderwerpen. De lijst is grotendeels samengesteld door universitaire studenten uit de hele wereld en na gesprekken met tal van profesoren en politici. Dat moest allemaal in het Engels. Voor de kinderen was die inhoud hoog gegrepen, belangrijk was vooral dat ze gehoord werden. Dat ze in contact kwamen met elkaar en dat er zoiets bestaat als overleg. Dat je praat met andere kinderen en dat je naar elkaar luistert. Dat een conferentie iets is wat je kunt organiseren en bijwonen en dat het helemaal niet zo vreemd is om zelf mee te doen in plaats vanaf de zijlijn toe te kijken. Kinderen kennis laten maken met overleg, polderen, je stem laten horen, serieus gehoord worden. Er was veel waardevolle bijvangst. De kinderconferenties, wellicht de mooiste HOPE XXL-bijeenkomsten.

Worl's Best News: meer mensen hebben toegang tot elektriciteit

De afgelopen jaren bleek dat het aantal mensen dat die toegang tot elektriciteit krijgt steeds groter wordt.

In 2017 daalde het aantal mensen zonder toegang tot elektriciteit tot minder dan één miljard. Dit is geweldig nieuws – en niet alleen voor diegenen die hierdoor betere kansen kregen om te voorzien in hun basisbehoeften, onderwijs, gezondheidszorg en economische ontwikkeling.

Het is ook goed nieuws voor de wereldeconomie. Om de resterende regio's van de wereld te laten deelnemen aan de wereldwijde markt, is universele toegang tot moderne vormen van energie essentieel. Door onder andere de opkomst van elektriciteit maakte de wereld de afgelopen 100 jaar een enorme vooruitgang. Door de doorontwikkelde technologieën lukte het de mens om veiliger, gezonder, ouder en rijker dan ooit te worden. Het is dan ook moeilijk voor te stellen dat een aantal gebieden geen verbinding heeft met het elektriciteitsnetwerk.

De afgelopen jaren bleek dat het aantal mensen dat die toegang tot elektriciteit krijgt steeds groter wordt.

De grootste groei vond plaats in Azië. Ook India maakte een grote stap met het Village Electrification Program, ook al is er in sommige gebieden nog een lange weg te gaan om de hele bevolking verbonden te krijgen. Het blijft lastig om in sommige gebieden de hele bevolking verbonden te krijgen. De grootste uitdaging ligt is de sub-Sahara Afrika. Volgens de International Energy Agency waren er in 2017 nog steeds 600 miljoen mensen in die regio die geen toegang hadden tot elektriciteit. De uitdaging ligt niet alleen in het aanleggen van een netwerk maar vooral ook in de betrouwbare levering van energie op deze plekken.

Regio's met een grote behoefte aan ontwikkeling hebben vaak de beste weercondities om duurzame energie te ondersteunen. De Sub-Sahara in Afrika heeft veel potentie voor het opwekken van zonne-energie. Er is nog een lange weg hier naartoe te gaan, maar potentie is aanwezig.

D-Day vlag naar Rotterdam

Op maandag 4 februari is een Amerikaanse vlag, met 48 sterren, overgebracht naar Kunsthal Rotterdam.

Het ging hierbij om een zeer bijzonder voorwerp. De vlag was namelijk bevestigd op het eerste landingsvoertuig met Amerikaanse troepen, Landing Craft Control 60, dat de Normandische stranden bereikte op D-Day (6 juni 1944). De vlag, die tijdens de bestorming van de stranden werd meegenomen door de Amerikaanse troepen, was dan ook de eerste Amerikaanse vlag die Frankrijk bereikte. Na de kostbare invasie van de Normandische stranden in 1944 konden geallieerden troepen oprukken in West-Europa. Via de opmars door Frankrijk, België en Nederland kon uiteindelijk doorgestoten worden naar Duits grondgebied, hetgeen, in samenwerking met de troepen van de Sovjet-Unie, kon leiden tot de Duitse capitulatie op 8 mei 1945. D-Day wordt dan ook als een van de meest decisieve gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog gezien.

De vlag is sinds 2014 in bezit van de kunstverzamelaar Bert Kreuk. Hij was dan ook aanwezig bij de officiële opening van de tentoonstelling in de Kunsthal Rotterdam, net zoals minister van defensie Ank Bijleveld en de Amerikaanse ambassadeur aan Nederland Pete Hoekstra. Een erehaag werd gevormd door zowel Amerikaanse als Nederlandse soldaten. Kreuk wil naar verluidt de vlag aan het Amerikaanse volk schenken. De Amerikaanse president Trump zou hiervoor zelfs een bezoek aan Nederland inlassen zodat hij de vlag officieel in ontvangst zou kunnen nemen. Momenteel is deze echter nog een korte tijd in de Kunsthal Rotterdam te zien, tot 17 februari 2019. De kunsthal is elke week van dinsdag tot zaterdag geopend, van 10.00 tot 17.00. De toegangsprijs bedraagt €14,-.

Mede mogelijk gemaakt door het vfonds.

Tankgrachten in Zevenaar

In het laatste oorlogsjaar van de Tweede Wereldoorlog werden er kilometerslange tankgrachten en loopgraven aangelegd en andere versperringen opgericht om de opmars van de geallieerden te stuiten. Uit diverse dagboekaantekeningen blijkt dat duizenden mannen in de tweede helft van 1944 gedwongen werden in deze streek tankgrachten te graven. Eerder hadden de Duitsers voor dit doel groepen Duitsers, die anti-Hitler waren, uit Hannover hierheen gebracht. In het begin van september werden voor het eerst daarvoor in aanmerking komende jongens en mannen uit Zevenaar opgeroepen, tegelijkertijd met anderen uit de omtrek van Zevenaar. Zodoende werd Zevenaar het verzamelpunt voor de, in alle delen van het land van de straat gepikte werkkrachten.

Het is logisch dat de Duitsers dachten dat de aanval van de geallieerden vanuit het Westen plaats zou vinden en dat ze daarom de eerste verdedigingswerken in het westen van de stad lieten uitvoeren. De opmars naar Nijmegen en de strijd rond Arnhem in september 1944 waren daar immers duidelijk genoeg in geweest. Totdat de Amerikanen de brug in Remagen vrijwel onbeschadigd in handen kregen. De opmars van de geallieerden ging vanaf dat moment ook door West-Duitsland richting Oost-Nederland en dit moest bij de Duitsers de nodige paniek hebben gebracht. In ieder geval werd toen besloten ook aan de oostzijde van Zevenaar de nodige tankversperringen op te richten.

Het Nederlandse inlichtingen departement, dat op dat moment in Nijmegen was gevestigd, stuurde informanten erop uit om de tankversperringen in kaart te brengen. Een van deze informanten werd van 7 tot 15 oktober 1944 gedwongen om mee te helpen aan het graven van de versperringen. Hij kon echter vrij snel vluchten naar kennissen in Tolkamer, waar hij veilig verbleef tot de bevrijding.

Foto: jan van den heuij

Camillia Stokman

5 / 12

Van turnster tot rugbyspeelster Isa van de Zand: 'Rugby is één van de meest respectvolle sporten'

"Na de wedstrijd eten we, met de tegenstander, een broodje knakworst in het clubhuis." Foto: Patricia Bonnes

ZEVENAAR - De veertienjarige Isa van de Zand rugbyt bij de Zevenaarse rugbyclub De Duuvels. En dat terwijl ze vroeger altijd turnde. Een ommezwaai van jewelste voor de mavo 3-leerlinge van het Liemers College.

Ongeveer vier jaar lang heeft Isa geturnd. Vijf jaar geleden besloot ze dat ze toe was aan iets anders: ze ging rugbyen. Tijdens de jaarlijkse nieuwjaarsborrel van de rugbyclub ging ze mee met haar moeder en stiefvader. Daar maakte ze voor de eerste keer kennis met rugby. Na deze dag had ze een proeftraining, daar bleek dat van het lieve turnmeisje weinig meer over was. Isa is bij de club blijven hangen en gaat naar eigen zeggen ook nog lang niet weg.

Rugby wordt over het algemeen gezien als een ruige sport, maar Isa zegt juist: ''Rugby is één van de meest respectvolle sporten. Er is langs de lijn en op het veld helemaal geen vijandigheid naar elkaar toe. Na de wedstrijd eten we, met de tegenstander, een broodje knakworst in het clubhuis. Gelukkig ben ik nog nooit geblesseerd geweest. Ik denk zelfs dat je met een sport als voetbal sneller geblesseerd raakt!'' Tijdens de trainingen leren de spelers met hun kracht om te gaan. Zo wordt er weleens een parcours afgelegd met onder andere autobanden die ze moeten flippen. ''Dat is leuk, maar wel erg zwaar. Verder hebben we vaak conditietrainingen en techniektrainingen waar we het overspelen bijvoorbeeld proberen te verbeteren'', vertelt Isa. Isa speelt bij de junioren, een team van 14 tot 16-jarigen. De Duuvels heeft een samenwerking met clubs uit Wageningen, Doetinchem, Arnhem en Zevenaar, waaruit een team ontstaan is. Isa traint drie keer in de week. In Zevenaar, maar door de samenwerking ook in Arnhem. De wedstrijden speelt het team door het hele land. Ze leggen kilometers af van Zeeland tot aan Groningen. ''Ik speel in een gemengd team. Er zitten maar liefst drie meisjes in. Maar dat vind ik niet erg. Het is erg leuk met de meiden, maar ook met de jongens heb ik het altijd gezellig!''

Aan rugby hangt een bepaald plaatje dat zegt dat vooral jongens de sport beoefenen. Volgens Isa moet dat taboe doorbroken worden. In haar team zitten bijvoorbeeld maar drie meisjes, en zo zijn er meer. ''Ik vind het helemaal geen jongenssport! Een paar keer per jaar wordt er op een zondag een dag georganiseerd waar alle vrouwelijke rugbyspeelstern bijeenkomen. Dit is in Amsterdam bij het Nederlandse rugbyteam. Hier komen zeker 240 meiden op af, zij komen vanuit het hele land en spelen allemaal rugby. Hier kom je ook in contact met de coaches van het Nederlandse team, en wanneer je goed genoeg bent word je uitgenodigd. Het doet dan af en toe pijn om alsnog te horen dat het stom is wanneer een meisje rugby speelt'', aldus Isa. Om professioneel te kunnen spelen moet je in Nederland gescout worden voor het Nederlandse team, professionele clubs zijn te vinden in het buitenland. Dat is ook Isa's grote droom, en misschien wordt deze zelfs werkelijkheid. Pas heeft Isa meegedaan aan de talenten dag op Papendal. Daar kreeg ze goed nieuws en werd ze uitgenodigd. Wie weet zien wij Isa dus binnenkort op de professionele rugbyvelden spelen!

Volleybal, de passie van Peter Karreman Westervoorter is een ware ambassadeur van het Afrikaanse zitvolleybal

Peter Karreman met het dames zitvolleybalteam van Rwanda. Foto: Chris Korsten

WESTERVOORT- Peter Karreman besteedt zo'n vijfentwintig uur per week aan volleybal. Naast de volleybaltrainingen en -cursussen die hij geeft, heeft hij ook een stichting opgericht en een boek geschreven, maar Karreman gaat door.

In het dagelijks leven is Karreman projectmanager, een fulltimebaan. Karreman: "Al mijn hele leven ben ik bezig met sport, maar volleybal vind ik echt wel het allerleukst. Doordeweeks geef ik trainingen in Nijmegen, in het weekend zijn er competitiewedstrijden."

"Rond 2004 ben ik in aanraking gekomen met volleybal voor gehandicapten. Toen ik bondscoach kon worden van het Nederlands zitvolleybalteam, heb ik gelijk ja gezegd. We gingen naar de Europese Kampioenschappen waarbij ik in contact kwam met de Europese Volleybalbond. Uiteindelijk ben ik instructeur zitvolleybal bij de wereldbond (World Para Volley) geworden. Van daaruit ging ik cursussen geven in Afrika."

Karreman is in Kenia, Rwanda en Zimbabwe geweest om cursussen en trainingen te geven, en teams op weg te helpen met goede spullen. Hij vertelt verder: "De tweede keer dat ik naar Afrika ging was in 2010. Het nationaal mannen zitvolleybalteam van Rwanda had zich geplaatst voor het wereldkampioenschap, maar de mannen hadden geen trainer. Met dat mannenteam ben ik in 2012 in Londen op de Paralympische Spelen geweest. In 2011 hebben we in Rwanda ook de eerste plannen opgezet voor een damesteam. Met het damesteam hebben we in 2016 aan de Paralympische Spelen in Rio meegedaan." Na Rio is Karreman gestopt in Afrika, maar hij is nog wel betrokken als adviseur bij de zitvolleybalteams in de Afrikaanse landen.

Karreman geeft ook nog cursussen aan volleybaltrainers en coaches in verschillende landen om het niveau omhoog te krijgen. Dat was een belangrijke reden voor Karreman om in 2011 de stichting: I Support a Coach op te richten, met als doel fondsen te werven voor sporten in ontwikkelingslanden.

Over alle avonturen die hij in Rwanda heeft meegemaakt, heeft Karreman een boek geschreven. "Het boek gaat vooral over het damesteam in Rwanda. Over wat ze allemaal hebben meegemaakt en over onze weg richting Rio. Alle obstakels die daarbij kwamen kijken, de veranderingen in hun leven en natuurlijk de successen die we met z'n allen behaald hebben. De titel van het boek is: Onbeperkt, de wereld aan mijn voeten. Ze hebben allemaal een beperking, maar met die beperking kunnen ze onbeperkt alles bereiken." De verdiensten van het boek gaan naar de stichting.

Voorlopig blijft Karreman nog wel met volleybal bezig. "Ik blijf trainingen geven in Nederland, dat vind ik veel te leuk. Ook ben ik bezig met een Engelse vertaling van mijn boek om het zo toegankelijk te maken voor de Afrikaanse bevolking. Zo kunnen zij ook lezen hoe sport kan bijdragen aan een verbetering van hun levensstandaard. Want naast de sportieve successen heeft het ook effect gehad op de manier waarop men tegen gehandicapten aankijkt in die landen."

Foto: jan van den heuij

Camillia Stokman

Nina Elbers

Drie avonden burgerbegroting tijdens de DDWD

Kom op 18,20 en 28 februari naar de Ogtent en praat mee!

DUIVEN - 'Geld moet rollen, maar welke kant op?' zo luidt de lijfspreuk van de burgerbegroting, een initiatief om de inwoners van de gemeente Duiven te verenigen met als doel om samen te beslissen over de bestemming van € 25.000. Tijdens de burgerdialoogdagen van de DDWD (Dialoog- en doorpakweken Duiven), zijn alle inwoners van de gemeente uitgenodigd in de Ogtent om aan te schuiven en hun stem te laten klinken.

Denk mee, praat mee en beslis mee! Met deze insteek hebben een aantal betrokken inwoners van de gemeente Duiven toegezegd om de eerste échte 'Burgerbegroting' op te zetten. De gemeente legt in dit experiment € 25.000 op tafel, een heuse primeur. Na de derde bijeenkomst zal blijken waar het geld op welke manier naartoe gaat én waar het geld vandaan zal komen. Het door de burgers genomen besluit zal dan ook écht worden uitgevoerd.

DDWD

De Dialoog- en Doorpakweken Duiven (DDWD), niet te verwarren met De Wereld Draait Door, lopen van 18 februari tot 1 maart met als doel de interactie tussen de inwoners van de gemeente met zowel de ambtenaren als met elkaar in gesprek te laten komen. Met een kleurrijk programma dat varieert van onder andere besprekingen over participatie, workshops over duurzaamheid tot natuurlijk de drie avonden van de burgerbegroting. Deze activiteiten zijn voor alle geïnteresseerden toegankelijk.

Burgerbegroting

De drie avonden van de burgerbegroting staan volledig in het kader van de burger. Voor het eerst geeft de gemeenteraad alle macht uit handen en krijgen de inwoners van de gemeente de kans om hun stem te laten horen. "Het is makkelijk om commentaar te leveren op de (regionale) politiek, maar het is iets anders om het nu zelf voor het zeggen te hebben," zegt Marloes Heebing, een inwoonster uit Groessen die meewerkt binnen de werkgroep van de burgerbegroting. "De gemeente is dicht bij huis en iedereen weet wel iets waar het geld goed voor benut zou kunnen worden," nodigt Marloes inwoners van de gemeente uit om hun zegje te komen doen.

'€ 25.000 is
niet voor de poes'

Een andere betrokken burger is Kees van den Brink, die acht jaar na zijn pensioen nog altijd zijn steentje probeert bij te dragen. "Je hoeft niet overal wat van te weten, je moet gewoon ergens wat van vinden," spreekt Kees gepassioneerd. "Kom dus langs en werk samen met je medeburger," roept hij op.

Meer groenvoorzieningen? Groen licht van de gemeente! Meer oog voor cultuur? Uit de kunst! Toch maar veiligere fietspaden? Ook op die fiets kan de € 25.000 worden ingezet. In een spelvorm, geleid door Joop Hofman, beslissen mensen straks op efficiënte en soepele wijze mee over de zak met poen. Hoe meer verschillende ideeën, hoe beter. Toch is het uiteindelijk de bedoeling dat er één idee overblijft en om dát te bereiken, moeten de bewoners samenwerken en discussiëren zoals nooit tevoren.

Geen ramp

Op drie verschillende avonden op 18, 20 en 28 februari, worden in spelvorm de drie stadia van de burgerbegroting nagedaan. Zo staat de eerste avond in het teken van de themabepaling: waar moet het geld heen? Op de tweede avond praten de inwoners over hoe het geld het best besteed kan worden binnen het op dag 1 besloten thema. Tot slot, op de derde en laatste avond, kijken ze naar hoe het definitieve idee gefinancierd zal worden; de helft van de € 25.000 zal immers moeten worden weggehaald uit een van de 'flexibele' gemeentebudgetten. Genoeg materiaal om mee aan de slag te kunnen. Voor wie niet iedere avond beschikbaar is: geen ramp! De bijeenkomsten zijn zo georganiseerd dat iedereen in kan springen op elk gegeven moment en vanaf dan over genoeg informatie beschikt om mee te kunnen praten. Hoewel het bijwonen van álle avonden wel héél leuk is.

De spelvorm is gebaseerd op een variant uit Prinsenbeek, waar deze vorm van burgerlijke inspraak al eens getest werd. Hoewel de gemeente Duiven de oorsprong van het goede idee dus elders vandaan heeft, hebben ze om origineel te blijven hun eigen aanpassingen gedaan om zo een nieuwe en unieke ervaring te creëren. Kunstenaar Frank Los heeft bij het ontwerpen van het spelbord, de oorspronkelijke lay-out een eigen sausje gegeven; bekende hotspots uit de gemeente zijn te zien op het spelbord waarmee de deelnemende inwoners het geld kunnen laten rollen.

Motivatie

Kees en Marloes zijn enkele van de burgers die zichzelf hebben aangemeld om deel te nemen aan de werkgroep, de 'commissie' die er op toeziet dat de dialoogavonden goed en vruchtbaar zullen verlopen. Wat drijft deze mensen om zich in te zetten voor dergelijke zaken? "Ik heb altijd al meer willen doen en actief willen blijven, dat houdt je immers jong!" zegt Kees vol passie. "Precies," antwoordt Marloes bevestigend. "De gemeente is ook nog eens overal om ons heen, dus iedereen zou in principe mee moeten denken over wat er nog beter voor ons zou zijn." Jong en oud vullen de stoelen rondom de vergadertafel waar de puntjes op de 'i' worden gezet om deze dagen tot een goede afloop te brengen. Deze diversiteit van leeftijd, visie en motivatie hopen zij ook terug te zien tijdens de spelavonden, zodat zo veel mogelijk inwoners zich vertegenwoordigd zullen voelen.

Maak nu het verschil, € 25.000 is niet voor de poes, het is een leuk bedrag waar iedereen wel raad me zou weten. Kom op 18, 20 en 28 februari naar de Ogtent. Aanmelden mag, maar hoeft niet per se.

'Vrijwilligers maken onze leefwereld beter en dat moet gevierd worden'

Het jaarlijkse vrijwilligersfeest voor de ruim driehonderd vrijwilligers uit Duiven, Groessen en Loo is op 14 maart in de Ogtent. Van 18.00 tot 22.30 uur wordt hun inzet en betrokkenheid bij de samenleving erkend en gevierd. Een avond waarbij er in groepsverband wordt genoten van een hapje, een drankje, een verrassingsact, de vrijwilligersprijzen en uiteraard elkaars aanwezigheid.

Afgelopen jaar is de vrijwilligerscentrale door de gemeente gevraagd om het vrijwilligersfeest in 2019 samen met hen te organiseren. Dit is voor de vrijwilligerscentrale een mooie kans om erkenning te krijgen en het vrijwilligerswerk te promoten. De 34-jarige Bart Hoesté uit Groessen coördineert de vrijwilligerscentrale. Inmiddels is hij zes jaar werkzaam voor Stichting Mikado in Duiven en Westervoort, hij houdt zich voornamelijk bezig met het vrijwilligerswerk en jongerenwerk.

De vrijwilligersfeesten worden elk jaar op een andere manier georganiseerd, maar toch blijft het idee hetzelfde. Zowel de gemeente als de vrijwilligerscentrale vindt het belangrijk dat dit fenomeen blijft bestaan. "Het wordt vaak gezegd en misschien verliest het zijn waarde, maar vrijwilligers zijn onmisbaar in onze samenleving", volgens Bart. "De samenleving zou zich minder goed kunnen ontwikkelen zonder mensen die hun vrije tijd willen inzetten om bijvoorbeeld de sport- en muziekverenigingen overeind te houden. Dit is iets om bij stil te staan en te vieren."

Vroeger werden de vrijwilligersfeesten georganiseerd vanuit de vrijwilligerscentrale, later is dit overgedragen aan de gemeente Duiven. De locatie van het feest is tussendoor veranderd, enkele jaren geleden werd het feest in de aula van het Candea College in Duiven gehouden. In de lokalen was er dan de mogelijkheid deel te nemen aan diverse workshops. Nu wordt het feest al een paar jaar in de cultuurcentrum de Ogtent gevierd in samenwerking met catering Welling. Hierbij ligt de nadruk op het lekkere eten en natuurlijk de uitreiking van de vrijwilligersprijzen in een gezellige zaal.

Verbondenheid

Vanuit de gemeente Duiven en Stichting Mikado is het doel met name waardering te tonen voor alle inzet en moeite die de vrijwilligers keer op keer tonen.
Bart brengt hierbij een belangrijke vraag onder de aandacht: "Wat houden we als maatschappij over als we geen vrijwilligers meer hadden?" Deze vraag beantwoordt hij ook meteen. "Kwetsbare en/of eenzame mensen komen zonder vrijwilligers bijna of nooit meer de deur uit. Er zouden dan ook geen plekken meer zijn om met andere kwetsbare/eenzame mensen of lotgenoten samen te komen en zich te uiten hierover. Ook de sport- en muziekverenigingen zouden hieronder lijden, er zijn dan geen organisatoren meer en de verenigingen houden na een tijdje op met bestaan. "We hebben de inzet van de vrijwilligers nodig om het menselijke en de verbondenheid in onze maatschappij te behouden, het belangrijkste is dat vrijwilligers onze leefwereld er beter op maken" , volgens Bart Hoesté. Er zijn veel mensen die vrijwilligerswerk verrichten en er is genoeg te doen.

Eigen ideale functie

Daarnaast vertelt Hoesté dat je vrijwilligerswerk moet doen omdat je vindt dat het je leven verrijkt, meer plezier geeft of zingeving en voldoening geeft. "Doe vooral iets wat bij je past en wat je zelf leuk vindt, zo heb jij een positief effect op de omgeving en mensen om je heen. Je zit vaak niet gebonden aan een takenpakket waarvan misschien een deel leuk is en een ander deel niet. Het mooie van vrijwilligerswerk is dat je vaak je eigen ideale functie kunt samenstellen."

Gemeentenieuws

Rahma Maqboul

Jacqueline Parmentier geeft al meer dan 36 jaar balletles

Jacqueline Parmentier in de rol die ze zo liefheeft: als balletdocente.

WESTERVOORT - Vol passie en met grote liefde voor het vak: dat is Jacqueline Parmentier ten voeten uit. Al meer dan 36 jaar geeft ze balletlessen in haar balletschool Blanche. Reden voor de gemeente Westervoort om haar tijdens de nieuwjaarsreceptie te belonen met de gemeentespeld. Als het aan Jacqueline ligt knoopt ze er nog heel wat jaartjes bij aan in haar succesvolle dansschool.

Op achttienjarige leeftijd is Jacqueline al ontzettend ambitieus. Haar hele leven lang danst ze al, maar wanneer haar plannen om het in Parijs als danseres te gaan maken niet doorgaan slaat ze een hele andere richting in.

Twee dromen

Als jong meisje heeft ze altijd al twee dromen: ballerina worden, of juffrouw. "Ik begon met flyers uitdelen op scholen en proeflessen geven. Na de eerste proeflessen waren er ongeveer zestig geïnteresseerden. Hiervan zijn er behoorlijk wat ook les komen nemen bij mij. Ik begon met één groepje, gewoon om te kijken hoe dit zou gaan, maar binnen enkele maanden waren er zoveel enthousiaste leerlingen, dat ik al met nieuwe groepen kon gaan starten."

350 leden

35 jaar later staat er een enorme dansschool. Iedereen in Westervoort en omgeving heeft wel eens van de balletschool met zijn meer dan 350 leden gehoord. Ondanks dat de school nu zover gegroeid is dat Jacqueline niet alle lessen meer in haar eentje geven kan, kent zij iedere leerling, vanaf haar peutergroep tot aan de 50+ers bij naam.

"Iedere leerling telt bij ons, en iedereen kan het ook zolang ze het maar echt willen," vertelt Jacqueline. "Zo heb ik bijvoorbeeld een meisje dat door een handicap niet de volle honderd procent van haar lichaam kan gebruiken. Tien jaar later danst ze nog steeds bij ons, en met onze eindshows danst ze iedere keer weer de sterren van de hemel. Tijdens de lessen vindt ze haar eigen manier om toch met alles mee te kunnen doen. Daar ben ik echt ontzettend trots op!"

'Iedere leerling telt
bij ons, ik ken
iedereen van naam,
van peutergroep tot 50+'

Een van de krachten van balletschool Blanche zit 'm dan ook in de manier waarop ze hun leerlingen benaderen. Iedereen krijgt alle kansen en mogelijkheden, en het draait allemaal om plezier hebben en lekker bewegen. Veel meisjes die aan het begin van het jaar hartstikke verlegen zijn, stralen aan het eind van het jaar bij de spetterende eindshow, vol met zelfvertrouwen. En zo zal Jacqueline het ook altijd blijven doen, want ze is nog lang niet klaar met dansen. Ze zegt dan ook dat ze zich niet kan voorstellen dat ze er ooit mee zal willen stoppen. Uiteindelijk zal ze wel steeds meer van haar lessen overdragen aan de andere dansdocenten, maar haar liefde voor dansen en haar leerlingen zal altijd blijven weet ze zeker.

35 jaar cultuur in Westervoort

Voor nu blijft ze dus ook nog lesgeven met alle passie die ze ervoor heeft. De onderscheiding die Jacqueline gekregen heeft betekent voor haar erg veel, omdat dit toch aantoont dat haar werk een belangrijke rol heeft gespeeld in 35 jaar cultuur in Westervoort. En met die gedachte in haar achterhoofd danst ze lekker door, en alle leerlingen met haar!

15 feb Filmhuis Didam

Film / 20:00 / € 7,00

BOHEMIAN RHAPSODY

Een ode aan Queen, hun muziek en de uitzonderlijke zanger Freddy Mercury

15 feb Filmhuis Zevenaar

Film / 20:15 / € 9,00

EDIE

Mooie beelden van de Schotse hooglanden

15 feb Kunstwerk! Musiater Zevenaar

Dans / 20:15 / € 19,50

HOLLAND DANCE FESTIVAL:

Talent On The Move: Nu al genieten van de topdansers van morgen. De reizende productie Talent On The Move – een initiatief van Holland Dance Festival en Codarts Rotterdam – toont gevarieerde choreografieën van gerenommeerde en opkomende choreografen, uitgevoerd door dansstudenten van Codarts. Deze aanstekelijke voorstelling op hoog niveau, is dé uitgelezen kans voor dansliefhebbers en – ontdekkers om een breed palet van hedendaagse dans op de voet te volgen.

16 feb Kunstwerk! Musiater Zevenaar

Cabaret / 20:15 / € 20,-

MARTIJN DE KONING:

KONING VAN DE DIEREN

Martijn is De Koning van de dieren in zijn nieuwe theatershow. Honden, katten, olifanten, haaien, parkieten, naakte molratten en natuurlijk mensen. Alle dieren komen langs! Verwacht veel snelheid. Veel grappen. Veel absurdisme. Veel Martijn Koning. En vooral veel dieren.

17 feb Sports Planets de Pals Westervoort

Vlooienmarkt / 9:00-16:00 uur /€ 3, kinderen tot 12 jaar gratis

18 feb Filmhuis Didam

Film / 20:00 / € 7,00

BECOMING ASTRID

Als jonge vrouw maakte Astrid Lindgren een gebeurtenis mee die haar diep trof en het verdere verloop van haar leven zou bepalen.

18 feb Filmhuis Zevenaar

Film / 14:30 / € 9,00

BEAUTYFUL BOY

Prachtige film met als thema Onmacht en ouderliefde

20 feb De Ogtent Duiven

Muziek / 20:00 / € 7,50

LITERAIR HONGAARS VIOOLCONCERT

Uitgevoerd door Alexej Pevzner en Arthur Ornée, afgewisseld met fragmenten uit de Hongaarse literatuur.

22 feb Kunstwerk! Musiater Zevenaar

Muziek / 20:15 / € 23 incl. pauzedrankje

Een Keltische beleving, helemaal live!

22 en 25 feb Filmhuis Didam

Film / 20:00 / € 7,00

All you need is love

Maarten ter Horst, de presentator van het populaire TV-programma All You Need Is Love, verdwijnt op de vooravond van de befaamde kerstspecial. Hij stapt zonder dat zijn redactie het weet op het vliegtuig en vlucht naar de Schotse hooglanden.

24 feb centrum Westervoort

Carnaval / 12:11-16:00 uur

OPTOCHT

Dit jaar is er een nieuwe route: start vanaf Zalencentrum Wieleman in de Dorpsstraat – Klapstraat – Liemersallee – Kreytierstraat – Vredenburgstraat – Schoolstraat – Kerkstraat – Dorpstraat – Finish parkeerplaats Wieleman

Door onze redactie

SONY DSC

Lara Nijhof

De serie Quintalogia is bijna compleet

Het boeiende voor Frans Schaars was om het verhaal spannend te houden.

DIDAM - Zaterdag 9 februari presenteerde Frans Schaars het vierde deel van zijn boekenserie Quintalogia. 'De Witletingburcht' is het een na laatste boek in de vijfdelige serie en werd gepresenteerd in Didam, de woonplaats van Frans Schaars. Het boek is te koop bij Boekscout, de uitgever van 'De Witletingburcht'.

"De Witletingburcht' was mijn eerste creatie: een fantasy over Farras en Céderic. Ooit kocht ik een poster die mijn fantasie prikkelde en al snel kwam de behoefte om de voorgeschiedenis van Quintalogia te vertellen. Het gevecht tegen de tiran Filouratacz had geen legers nodig van nieuwe zelfverzonnen monsters en gedrochten, maar ontwikkelde zich als een gevecht tegen het opium dat de mens kleineert en tot slavernij dwingt door de opstandigheid tegen de sterfelijkheid." Het boeiende voor Frans Schaars was om het verhaal spannend te houden en er geen filosofisch of theologisch werk van te maken. "Natuurlijk hebben in alle delen diverse gebeurtenissen een wijsgerige achtergrond, maar alle wisselingen tussen droom en werkelijkheid dragen bij tot een goed verhaal. Beide vrienden hebben vreugde en verdriet ondanks hun totaal andere werkzaamheden. De magische elementen heb ik diep verankerd in hun werkelijkheid en het tragische verloop van de vriendschap tussen Farras en Céderic is niet zoals in de nachtmerrie van Farras in deel I. Bij het afscheid van Céderic kan hij zijn vriend licht geven, zodat Céderic zich tot de zon kan wenden." Farras is de hele serie zoekende naar zichzelf en antwoorden. Hij maakt verre reizen en ziet de wereld vanuit verschillende perspectieven, waarin hij ook de barre werkelijkheid onder ogen moet zien. "Er bestaat geen begin en eind en er komt altijd iets in de plaats voor wat je doet. Niets kan niet iets worden en iets kan niet niets worden. De echte strijd voor Farras is een antwoord te vinden op de vraag hoe de nieuwe wereldorde er straks uit gaat zien."

Samenwerken voor De Berken! Stagiair Daan Sanders zoekt vrijwilligers voor dagbesteding in De Berken

De Berken is een locatie van Zozijn.

DUIVEN – Dagcentrum De Berken aan de Margrietstraat in Duiven is een dagbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking. Zij kunnen daar allerlei activiteiten doen onder begeleiding terwijl ze veel en de beste zorg krijgen. Stagiair Daan Sanders loopt er stage. Voor zijn stageopdracht heeft hij helpende handjes nodig.

Dagcentrum De Berken is een locatie van Zozijn. Zozijn biedt ontwikkeling, begeleiding en ondersteuning voor mensen met een beperking. Zoals dagbesteding in alle soorten en maten voor mensen met een verstandelijke beperking of niet aangeboren hersenletsel. "Bij De Berken doe je allerlei activiteiten met begeleiding. We kijken welke activiteiten en groep het best bij je passen. Ook als je lichamelijke zorg nodig hebt, ben je hier van harte welkom", vertelt Daan.

Minimaal vier maanden

Daan Sanders, 19 jaar, volgt de studie sport en bewegen aan het Cios in Arnhem. Vanuit zijn opleiding loopt hij stage bij dagcentrum De Berken. Voor zijn stageopdracht zoekt hij vrijwilligers die ervoor open willen staan om te helpen bij activiteiten. "Het gaat hierbij om de periode van minimaal vier maanden. De activiteiten beginnen in mei", vertelt hij.

Buitenwereld

Hij vervolgt: "Binnen De Berken is er weinig contact met de buitenwereld. Veel cliënten worden er elke dag met een bus gebracht vanuit hun woonplek. Wanneer zij binnen zijn bij het dagcentrum, gaan ze niet heel vaak naar buiten en komen ze maar af en toe in contact met Duiven en de mensen die er wonen. Ik ben er zelf van overtuigd dat het juist goed is voor deze doelgroep om in contact te komen met vrijwilligers en hierdoor meer in de wijk zijn. Daardoor nemen ze meer deel aan de samenleving. Daarom vind ik het belangrijk dat er mensen zijn die zich hier net zo graag voor in zetten als ik. Naar hen ben ik op zoek." De Berken zoekt vrijwilligers voor verschillende activiteiten. Bijvoorbeeld het wandelgroepje op maandagochtend van 10.30 tot 11.30 uur. Op vrijdagmiddag is er de ene week een disco, de andere week een bioscoop. De tijden hiervan wisselen afhankelijk van de activiteit. Op woensdag is het van 13.30 tot 14.30 uur altijd tijd voor spelletjes.

Connectie met cliënten

Ervaring in de zorg is niet noodzakelijk, maar natuurlijk een pré. Bij deze specifieke doelgroep wordt er verwacht dat je het wel ziet liggen om hierbij te helpen. Het is belangrijk dat je connectie hebt met de cliënten en dat je zorgzaam en sociaal bent ingesteld. "Bent u fysiek in staat om een rolstoel te duwen of wilt u graag ondersteunen bij een spelletje? Dan zijn wij op zoek naar u!" roept Daan op.

"Samen met de hulp van vrijwilligers hoop ik dat we ervoor kunnen zorgen dat de cliënten van De Berken meer buiten kunnen zijn en meer contact hebben met anderen," aldus Daan.

Interesse of vragen? Mail dan naar: da.sanders@hotmail.nl.

SONY DSC

winter

Sneeuwvlokjes dwarrelen om me heen

en landen op de grond één voor één

ik loop door de sneeuw, het kraakt onder mijn schoenen

de sneeuw is wit, zo wit dat dat het licht geeft

uit hoeveel kristallen bestaat de sneeuw, duizenden, miljoenen?

ik kijk omhoog en zie al die mooie sneeuwkristallen

Ik probeer ze te pakken, maar als ze landen

smelten ze één voor één op mijn handen

Kon ik ze maar bewaren, voor maanden of voor jaren

sneeuw is mooi en zo bijzonder

de winter is echt een wonder

Naomi Bonke

Foto: jan van den heuij

Maaike Hageman

Kim Kleijkers

Multatuliaanse reactie

~Commentaar

Commentaar op elkaar, op synoniemen, op woorden, op 'geloof'. Gewoon commentaar. Hier kan je niet zo veel van vinden of je kan er juist heel veel van vinden, maar dat moet je zelf uitmaken. Hier is mijn mening een mening en geen commentaar. Daarom kijk ik naar idee 17 van Multatuli: 'Ik weet zeer weinig. En 't smart me zóó, dat ik waarlyk geloof aanspraak te hebben op meer. En daarom wou ik zoo graag onsterfelyk wezen. - Juist, zeggen zy die onsterfelykgeleerdheid maakten tot 'n beroep, juist dat verlangen is 'n bewysvoor uw onsterfelijkheid… - Ei, ik heb vurig verlangd naar véél zaken die toch… - Misschien waren ze niet goed voor u. - Dat is mogelyk. Als ik nu maar zeker was dat onsterfelykheid goed voor me wezen zou.'

Het valt me op dat er een 'ij' staat in onsterfelijkheid. Eén keer maar, maar het staat er wel, terwijl elke 'ij' normaal een 'y' is bij Multatuli. Dus of Multatuli besloot een keer 'ij' te gebruiken of degene die de ideeën online gezet heeft, heeft een fout gemaakt. Automatisme wellicht. Geen idee. Dan nu het idee zelf. Onsterfelijkheid en allerlei zinnen erover.

Mocht u het nog niet doorgehad hebben, elke - is een zin met 'andere betekenis'. Dat is in ieder geval wat ik eruit op maak. In het idee online staan al deze zinnen onder elkaar wat het misschien een stuk duidelijker maakt, maar ik heb deze ruimte helaas niet. Maar goed, onsterfelijkheid dus. Er bestaan veel theorieën over. De steen der wijzen, een drankje. Ik zou me eerder afvragen of je onsterfelijk zou willen zijn of niet. Daar kan je over twisten. Ieder zijn smaak en redenen. Ik heb trouwens iets bedacht om over te twisten, een klein gedichtje, een om over na te denken: Niemand is niet niet iemand. Dus niet is niet niet niet. Dus niet is niet. En is is is. En is is dus niet niet is. Maar is.

Keuzes

Het culturele seizoen is nog volop aan de gang. Heel veel mensen vinden wekelijks hun weg naar allerlei activiteiten, onder andere naar ons theater. Het is altijd weer een belevenis en ik probeer bij veel voorstellingen aanwezig te zijn. Het is fijn om het publiek te ontvangen, de spelers van die avond te ontmoeten en de reacties achteraf te peilen.

Na talloze theateravonden kan ik zeggen dat het iedere keer nog steeds een feest is. Geen avond is hetzelfde. Met het hele theaterteam van Het Musiater zorgen we voor een aangenaam avondje uit. Alles moet kloppen: vanaf de kassa, garderobe, horeca, techniek tot en met de kaartcontrole. Dit is ook het mooie van theater, we beleven gezamenlijk als team, het publiek en de artiesten een unieke avond. En terwijl er genoten wordt van het aanbod van dit seizoen ben ik nu al weer de programmering voor het volgende seizoen aan het afronden. Ik krijg regelmatig de vraag hoe dat nu in z'n werk gaat. We werken ongeveer anderhalf jaar vooruit. Het volgend seizoen is dus bijna klaar en in de zomer krijg ik alweer het aanbod voor het seizoen daarop binnen. Ik maak een mix van muziek, show, cabaret, jeugd en toneel. Vervolgens check ik het aanbod wat door impresariaten wordt aangeboden en maak de keuzes voor ons publiek. We boeken niet alleen bekende, maar ook voor minder bekende of beginnende theatermakers. Ik vind het belangrijk dat wij ook voor hen een speelplek zijn.

Maar voor deze minder bekende acteurs, muzikanten en cabaretiers is een volle zaal wel prettig, ook zij verdienen publiek. En meestal word je blij verrast en ben jij wellicht één van de eersten die de latere beroemdheid heeft gezien.

In mei kun je zien welke verrassingen wij voor je in petto hebben bij het uitkomen van de nieuwe brochure!

Beeldbepalend: De Weidse Blik

Het beeld zelf bestaat uit een indrukwekkend rood-granieten monoliet, uit één stuk steen. Foto: Naomi Bonke

WESTERVOORT - Tal van kunstwerken sieren de openbare ruimte in de Liemers. Allemaal met een eigen verhaal. Zo ook 'De Weidse Blik' van Adri Verhoeven in Westervoort. Het prachtige stenen kunstwerk verwijst naar het mooie uitzicht vanaf de Rijndijk.

Het beeld 'De Weidse Blik' ligt er al vanaf 1994. De opdracht voor het kunstwerk werd geschreven door de provincie Gelderland in 1989 voor een plek aan de dijk in Westervoort. Het idee achter het ontwerp van het beeld was de rivier. Het beeld zelf bestaat uit een indrukwekkend rood-granieten monoliet, uit één stuk steen. Onder deze grote steen liggen een aantal kleinere wit-granieten platen.

"De enige steen die we in Nederland kennen is grind, dat grind wordt gevormd door de rivier. De ruwe buitenkant raakt afgerond en gladgepolijst door de stroming in de rivier, dit proces was mijn inspiratiebron voor dit kunstwerk," zegt de kunstenaar enthousiast. "In Zweden had Bjö­­­­­rn Nordenhake een werkplaats waar hij voor kunstenaars over de hele wereld kunstwerken van steen maakte. Hij vond dat hij de aangewezen persoon was om mijn idee uit te voeren, want hij had een gediamanteerde draad, waarmee hij de steen uit zou kunnen zagen. Maar ik wilde graag mijn idee zelf uitvoeren, want zo vaak krijg je de kans daar niet voor. Dus maakte ik de machine zelf."

En zo werd het gave blok van achtmeter lang en met een gewicht van 34 ton met een coaster via de binnenwateren naar Nederland verscheept. Een Zweedse groeve deed één jaar over het winnen van dit blok. Voor het project had de kunstenaar een buitenterrein gehuurd van een oude steenfabriek. Daar heeft hij een jaar aan het blok gewerkt. "Mijn zelfbedachte techniek werkte niet altijd zoals ik het wilde, maar uiteindelijk is het gelukt. Met het neerleggen van de steen op zijn plateau, was mijn droom uitgekomen."

Kim Kleijkers

Column

Bert Frölich, de Verbinder

Naomi Bonke

11 / 12

'Ons doel: werken op een nog hoger niveau' Restaurant 't Raedthuys weet Michelinster voor het achtste jaar te houden

Lachende gezichten in de keuken van 't Raedthuys Links Niek Schultink en rechts Hans den Engelsen. Foto: Rahma Maqboul

DUIVEN - Het jaar 2019 begint goed voor het restaurant 't Raedthuys in Duiven: het restaurant heeft haar Michelinster voor het achtste jaar op rij weten te behouden. Voor mede-eigenaar en chef-kok van het restaurant Hans den Engelsen, is dit een erkenning voor het harde werk van zijn medewerkers en hemzelf.

De 59-jarige Hans den Engelsen uit Groessen is al sinds 1 januari 2004 eigenaar van het restaurant. Vroeger stond hij als klein jongetje al aan het aanrecht bij zijn moeder om eten te proeven en om mee te helpen. Sinds zijn zestiende is hij werkzaam in de horeca; hij begon met eenvoudige zaken. "Als kok zijnde moet je ook de simpelere dingen gedaan hebben om beter te kunnen worden", aldus Den Engelsen. Hans heeft zowel nationaal als internationaal in de keuken mogen staan, zo heeft hij bijvoorbeeld als chef in Duitsland gewerkt. Zijn vrouw, Karina van der Kolk, is mede-eigenaar van 't Raedthuys en gastvrouw.

Michelinster

In Nederland hebben 85 restaurants één Michelinster, waaronder 't Raedthuys. Zeventien restaurants hebben twee sterren en drie restaurants beschikken over drie Michelinsterren. De Michelinster is een onderscheiding voor restaurants met een goede tot zeer goede keuken en een correcte bediening in de welbekende Rode Gidsen van de bandenfabrikant Michelin. Het rode boekje is voornamelijk bedoeld voor weggebruikers, zo worden zij geïnformeerd over de kwaliteit van restaurants en hotels. Michelinsterren worden alleen gegeven aan restaurants. Ze worden anoniem bezocht door medewerkers van de Michelin gids, zij beoordelen de kwaliteit van de geserveerde producten, de persoonlijkheid van de keuken, de beheersing van de kooktechnieken en smaken, de prijs-kwaliteitverhouding en de consistentie .Michelin handelt altijd onafhankelijk, ze geven nooit aan wat je moet doen om je ster te behouden of om er nog een bij te krijgen. Ook kondigen ze nooit aan wanneer zij komen voor een inspectie. "Je moet er met je eigen restaurant en personeel uit zien te komen hoe je op een hoger niveau kunt gaan werken." Elk jaar vindt er door Michelin een inspectie plaats voor de felbegeerde Michelinster, als alles in orde is dan krijgt het restaurant de ster weer terug. Mocht dit niet het geval zijn, dan wordt de ster afgenomen.

Doelgericht

Door de Michelinster is het restaurant erg bekend, zowel nationaal als internationaal. "Als eigenaar stel je het doel om met je medewerkers op een steeds hoger niveau te werken, de Michelinster is dan een beloning op je werk." Volgens Hans is het een erkenning op hetgeen wat je doet en geeft het motivatie om door te gaan. "Ook is het belangrijk altijd een doelstelling te hebben, op elke leeftijd. Hierdoor weet je wat je van jezelf verwacht om dat doel te bereiken. Je krijgt in het leven nooit een garantie dat je je doelen ook daadwerkelijk kunt nastreven, maar je hebt het dan wel geprobeerd." Hans heeft samen met zijn team de strategie gevonden die naar de Michelinster heeft geleid. "Blijf altijd proberen verder te komen. Stilstand is teruggang."

Leerlingen brengen licht in Ethiopië Suze, Vera, Nikki, Valerie en Jill gaan een school opknappen in Turmi

V.l.n.r. Jill Wijnbergen, Valerie Kramer, Nikki Schuitemaker, Vera Veldkamp en Suze Berendsen stappen volgende week op het vliegtuig naar Ethiopië. Foto: Linda Ruijs

ZEVENAAR - Na een lange voorbereiding is het dan eindelijk zo ver: Suze Berendsen, Vera Veldkamp, Nikki Schuitemaker, Valerie Kramer en Jill Wijnbergen gaan op 20 februari in het kader van de Liemers College Award naar Ethiopië. Ze verblijven er tot 6 maart. De vijf meiden hebben er ontzettend veel zin in.

Het begon allemaal met een idee van Jet Dekkers. Het leek haar erg leuk om mee te doen met de Liemers College Award (LCA). De LCAward is een onderscheiding die wordt uitgereikt aan een leerling die een bijzondere prestatie levert op één van de vier gebieden maatschappelijke betrokkenheid, studie, sport/expeditie en cultuur. Alleen of in dit geval met een groep. Het is een soort stimulans voor jongeren om iets extra's te doen aan zelfontplooiing. Daarna werkte Jet haar plan uit en werd er een groep gevormd. "Toen Vera mij vroeg of ik mee wilde doen met de LCA, vond ik dat gelijk een leuk idee", vertelt Valerie. "Het leek me leuk om met iets kleins te beginnen, wat uiteindelijk een succes wordt." Ook Jill was gelijk enthousiast: "Een van de leukste dingen van het Liemers College Award vind ik dat je met een groep allerlei leuke activiteiten kunt organiseren om geld op te halen. Geld waarmee we anderen kunnen helpen."

Voordat er activiteiten konden worden georganiseerd, moest er natuurlijk eerst vergaderd worden. Dat deed het groepje elke dinsdagavond. Er werden acties voorbereid en er werd gekeken naar mogelijke verbeterpunten. Natuurlijk was er ook ruimte voor gezelligheid. "Omdat we erg verschillend zijn, konden we elkaar tijdens de vergaderingen goed aanvullen", vertelt Valerie. De groep heeft al een hoop acties georganiseerd, waaronder een sponsorloop, een sponsordiner met Ethiopisch eten en diverse schoolfeesten. "Deze feesten organiseren we samen met de leerlingenvereniging", vertelt Valerie. "Binnenkort houden we ook een carnavalsfeest voor de onderbouw. We zien dat iedereen erg enthousiast is en graag willen doneren. Dat vinden we erg fijn, want veel publiciteit is erg belangrijk. Daardoor kennen mensen onze acties en kunnen ze ons helpen."

Al dat ingezamelde geld heeft natuurlijk maar één doel: het helpen van mensen in Ethiopië. Het geld wordt gebruikt voor het opknappen van een school in Turmi. "We gaan de muren van het gebouw in een mooie kleur verven", vertelt Nikki. "Ook gaan we een hek bouwen bij de school. Daarnaast proberen we de school ook duurzaam te maken. Dit doen we onder andere door zonnepanelen op het dak aan te leggen. Met de stroom die hiermee wordt opgewekt, is er 's avonds ook licht in de school. Ook de verwarming wordt aangesloten op het netwerk. We gaan niet alleen bouwen, maar we gaan ook nog een dagje iets leuks doen met de kinderen." Het groepje meisjes vindt het erg belangrijk om op school meer te doen dan alleen leren. "Ik wil graag meer uit mezelf halen", vertelt Jill. "Dat kan erg goed met de Liemers College Award. We halen erg veel plezier uit de acties, we proberen altijd zo origineel mogelijk te zijn. Ik vind het erg leuk om iets te doen voor mensen in andere landen. De mensen in Ethiopië kunnen onze hulp erg goed gebruiken. We hopen veel voor de mensen te kunnen betekenen."

Rahma Maqboul

Linda Ruijs